ฮัดชิ้ว .. เช้านี้อากาศเย็น ๆ สบาย ๆ ดีทุกอย่างเลย แต่ ไหงเป็นหวัดเนี่ยเรา Foot in mouth ไม่น่าเลยเรา
 
 
 
"หมอฝ้ายยยยยย  ...." เสียงเรียกของพี่พยาบาล ตามมาข้างหลัง
 
เราหันไปยิ้มให้อย่างคุ้นเคย
 
"หมอฝ้ายรู้ยัง เจ้าสังข์จะไปเชียงใหม่แล้วน๊า ศุกร์นี้เค้าจะมารับแล้วล่ะ"
 
"อ้าว หรอคะ จริงหรอ เร็วจังเนอะพี่ .."
 
 
 
เจ้าสังข์ หนูน้อยวัยเก้าเดือน ไม่สินะ ตอนนี้ก็คงสิบเอ็ดเดือนแล้ว
 
เมื่อสองเดือนที่ผ่านมา น้องสังข์ หรือ เจ้าสังข์ ที่เรียก ๆ กันถูกส่งมารักษาที่โรงพยาบาลที่ฝ้ายอยู่
 
ด้วยอาการมีบาดแผลรอยบุหรี่จี้เต็มไปหมดตามตัว สรุปแล้ว น้องถูกพ่อทำร้ายร่างกาย ตอนพ่อ "เมา"
 
ฝ้ายเองไม่ใช่แพทย์เจ้าของไข้หรอกนะคะ แต่เห็นแล้วก็เอ็นดู สงสารน้องน่ะค่ะ
 
หน้าตาน่ารักน่าชัง แต่เก้าเดือน เฮ้อ ยังคอไม่แข็งเลย
 
ดู ๆ พ่อเค้าก็ประมาณติดเหล้าเมายา แม่ก็ดูไม่ค่อยปกตินัก ลูกคนก่อน ๆ ก็เห็นว่าเอาไปขาย
 
นี่ยังท้องอีกคนได้หลายเดือนแล้วด้วย ไม่อยากจะคิดเลย ออกมาจะยังไงกันเนี่ย Foot in mouth
 
 
 
พอสรุปได้ว่าเจ้าสังข์ ถูกทำร้ายร่างกาย เราก็ต้องแยกเค้าออกมาเพื่อไม่ให้ถูกทำร้ายซ้ำอีก
 
มีสังคมสงเคราะห์คอยดูแลเรื่องต่อให้ .. เค้าว่าต้องส่งต่อไปบ้านเด็กกำพร้าที่เชียงใหม่
 
น่าสงสารมากเลย คงไม่มีใครอยากพรากพ่อแม่ลูก แต่ .. เห็นรอยบนตัวน้องแล้ว คงไม่ไหว
 
 
ถึงตอนนี้ เจ้าสังข์หนูน้อยตัวเล็ก ๆ ก็อยู่ที่วอร์ดเด็กมาได้จะสองเดือนแล้วสินะ
 
ตอนนี้อ้วนกลมเชียว อย่างกับคนละคน
 
เฮ้อ จะไปแล้วหรอ เคยเล่น เคยอุ้ม ที่นี่คนเยอะแยะคอยดูหนู ที่โน่นเด็ก ๆ เยอะเค้าคงดูทั่วถึงได้ยาก
 
แต่ยังไงวันนี้ก็ต้องมาถึง
 
พี่ๆ พยาบาลที่เลี้ยงสังข์มาเศร้ากันเลย   "ผูกพัน"
 
ฝ้ายเองก็คงคิดถึงเหมือนกัน โตขึ้นคงจำไม่ได้แล้ว เคยเอามาเลี้ยงที่ห้อง ทำซะป่วนคงลืมยาก 55
 
 
ยังไงก็ขอให้หนูได้เจอคนดี ๆ ที่รักหนู มีครอบครัวใหม่ที่ดี เร็วๆ นะจ๊ะ
 
หมอฝ้าย และ พี่ๆ พยาบาลที่นี่คงคิดถึงหนูมาก เจ้าตัวแสบ Tongue out